[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: ثبت نام :: تماس با ما ::
:: دوره 9، شماره 3 - ( پاییز 1398 ) ::
جلد 9 شماره 3 صفحات 1542-1551 برگشت به فهرست نسخه ها
تأثیر دو نوع روش تمرین هوازی بر IFN-γ در مدل حیوانی آنسفالومیلیت خودایمن تجربی
مریم کریمیان1 ، محسن قنبرزاده 2، عبدالحمید حبیبی1 ، مسعود نیکبخت1
1- گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2- گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران ، ghanbarzade213@gmail.com
چکیده:   (523 مشاهده)
زمینه و هدف: مولتیپل اسکلروز (MS) یک بیماری مزمن دمیلینه شدن سیستم اعصاب مرکزی بوده که عوارض و مشکلات فراوانی برای بیماران مبتلا ایجاد نموده و آن­ها را به‌سوی ناتوانی حرکتی سوق می­دهد. حوزه تحقیقاتی علوم ورزشی، با توجه به توسعه و پیشرفتی که پیداکرده است، امروزه همگام با علوم دیگر در یافتن روش­های کمک درمانی برای بهبود اختلالات ناشی از بیماری­ها و آسیب­های ورزشی و بهبود وضعیت سلامتی افراد جامعه می­کوشد. با توجه به اهمیت درمان­های تکمیلی، در این پژوهش به بررسی اثربخشی دو نوع تمرین هوازی بر IFN-γ در نمونه‌های حیوانی مبتلابه MS پرداخته‌شده است.
مواد و روش‌ها: نمونه­های تحت آزمایش این پژوهش 96 سر موش C57bl6 بودند که پس از تهیه و القاء به‌صورت تولید مدل EAE در پژوهش هم در تمرین شنا و هم در تمرین چرخ دوار جداگانه به 8 گروه 6تایی مشتمل بر گروه­های سالم (کنترل، تمرین) و MS (کنترل، تمرین، اینترفرون، تمرین+ اینترفرون، شاهد تزریق، شاهد تمرین و تزریق) تقسیم شدند. مدل­های حیوانی پس از یک هفته سازگاری با محیط، پروتکل تمرینی را اجرا کردند؛ و بعد از خون­گیری، در آزمایشگاه با جدا کردن سرم، غلظت IFN-γ با کیت‌های ویژه اندازه‌گیری شد. در پایان آزمایش‌ها، موش‌ها ازنظر شدت ابتلا به EAE نیز بین گروه‌های مطالعه مقایسه شدند. این پژوهش به‌صورت تجربی انجام گرفت و کلیه‌ی اطلاعات و داده­های خام به‌دست‌آمده از نمونه­ها توسط نرم­افزار 24SPSS و به روش آماری واریانس یک­طرفه مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. حداقل سطح معنی­داری نیز 05/0 p در نظر گرفته شد.
نتایج: نتایج حاصل از تجزیه‌وتحلیل نهایی نشان داد که میانگین غلظت IFN-γ در مدل­های EAE که فعالیت هوازی شنا انجام می­دادند هم در گروه بدون تزریق (P=0.047) و هم در گروه با تزریق اینترفرون (P=0.013) نسبت به مدل­های EAEی که فعالیتی نداشتند کاهش معنی­داری را نشان داد. همچنین میانگین غلظت IFN-γ در تمرین چرخ دوار فقط در گروه MS + تمرین چرخ دوار معنی‌دار شد (P=0.025).
نتیجه‌گیری: با توجه به پروتکل پژوهش حاضر در مورد پاسخ نشانگرهای التهابی به دوره­های تمرین هوازی می‌توان نتیجه‌گیری کرد که تمرین شنا و تمرین چرخ دوار توانسته است سطوح نشانگرهای التهابی را باوجود بیماری MS کاهش دهد.
واژه‌های کلیدی: آنسفالومیلیت خودایمن تجربی، IFN-γ، شنای هوازی، چرخ دوار
متن کامل [PDF 734 kb]   (108 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ايمونولوژي
دریافت: ۱۳۹۷/۱۲/۲۴ | پذیرش: ۱۳۹۸/۶/۱۰ | انتشار: ۱۳۹۸/۹/۱۹
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

karimian M, Ghanbarzadeh M, Habibi A, nikbakht M. The Effect of Two Methods of Aerobic Exercise on IFN-γ in the Animal Model of Experimental Autoimmune Encephalomyelitis. J Fasa Univ Med Sci. 2019; 9 (3) :1542-1551
URL: http://journal.fums.ac.ir/article-1-1829-fa.html

کریمیان مریم، قنبرزاده محسن، حبیبی عبدالحمید، نیکبخت مسعود. تأثیر دو نوع روش تمرین هوازی بر IFN-γ در مدل حیوانی آنسفالومیلیت خودایمن تجربی. مجله دانشگاه علوم پزشکی فسا. 1398; 9 (3) :1542-1551

URL: http://journal.fums.ac.ir/article-1-1829-fa.html



دوره 9، شماره 3 - ( پاییز 1398 ) برگشت به فهرست نسخه ها
Journal of Fasa University of Medical Sciences
Persian site map - English site map - Created in 0.06 seconds with 32 queries by YEKTAWEB 4071