[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: ثبت نام :: تماس با ما ::
:: پاییز ( In Press) ::
برگشت به فهرست مقالات برگشت به فهرست نسخه ها
مطالعه تجربی و ارزیابی خواص مکانیکی کامپوزیت‌های منفرد و مرکب نانومقیاس (PCL/PU) ساخته‌شده به روش­های الکتروریسی هم‌زمان و الکتروریسی آمیخته
نفیسه جیرفتی1 ، داود محبی کلهری 2، افرا حاجی زاده3 ، غلامحسین کاظم زاده4 ، رضا طاهری5
1- گروه مهندسی شیمی و زیست پزشکی، دانشکده مهندسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
2- گروه مهندسی شیمی و زیست پزشکی، دانشکده مهندسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران ، davodmohebbi@gmail.com
3- گروه مهندسی پزشکی، دانشکده مهندسی، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران
4- گروه جراحی عروق، مرکز تحقیقات جراحی عروق، بیمارستان امام رضا، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
5- مرکز تحقیقات انکولوژی جراحی، بیمارستان امام رضا، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
چکیده:   (40 مشاهده)
زمینه و هدف: ماتریکس خارج سلولی(ECM)  به‌عنوان ساختار تشکیل‌دهنده‌ی بافت‌های بدن، جایگاهی جهت نگهداری سلول‌ها و ساختاری سه‌بعدی از نانوالیاف پروتئینی و پلی ساکاریدی با قطر 500-50 نانومتر دارد. الکتروریسی روشی است که اجازه تولید نانوالیاف در این محدوده را می‌دهد.
مواد و روش‌ها: پلی‌کاپرولاکتان، پلی­یورتان و حلال‌های کلروفرم، اتانول، تتراهیدرو فوران و دی‌متیل فرمامید و 1،1،1،3،3،3 هگزا فلورو 2 پروپانول مورداستفاده قرار گرفتند. ساختارهای منفرد PCL و  PU و ساختار کامپوزیتی (50:50)PCL/PU با استفاده از روش الکتروریسی هم­زمان و آمیخته طراحی شدند. ساختار و مرفولوژی در ساختارهای منفرد و کامپوزیت توسط آنالیزهای SEM، FTIR و خواص مکانیکی توسط انجام تست کشش (حداکثر تحمل نیرو، تنش، کرنش و مدول یانگ) موردبررسی قرار گرفت.
نتایج: ساختارهای منفرد و کامپوزیتی بر اساس روش ساخت، مورفولوژی و خواص مکانیکی مطلوبی جهت کاربردهای مهندسی بافت دارند. محدوده تغییرات میانگین قطر الیاف و مدول یانگ در ساختارهای طراحی‌شده به ترتیب 89 ± 228 تا 95 ± 470 نانومتر و 39/0 ± 20/1 تا 54/0 ± 03/8 مگاپاسکال است. ساختارهای کامپوزیتی ساخته‌شده به­ روش الکتروریسی هم­زمان و آمیخته به ترتیب کمترین میانگین قطر الیاف nm 89 ± 228 و بیشترین استحکام MPa 54/0 ± 03/8 را دارا می­باشند.
 نتیجه ­گیری: ساختارهای کامپوزیتی­های طراحی‌شده ازنظر ساختار، مورفولوژی و خواص مکانیکی مناسب می‌توانند به‌عنوان جایگزین مصنوعی مورداستفاده قرار گیرند. ساختار‌های کامپوزیتی طراحی‌شده به روش الکتروریسی آمیخته به دلیل عدم حرکت آزادانه نانوالیاف پلی‌یورتان و ایجاد انقباض ذاتی در ساختار کامپوزیت میزان استحکام بیشتری را نسبت به ساختارهای دیگر نشان می‌دهند.
 

 
واژه‌های کلیدی: الکتروریسی، ساختار کامپوزیت، پلی ‌کاپرولاکتان، خواص مکانیکی، پلی یورتان
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بیوتکنولوژی پزشکی
دریافت: ۱۳۹۷/۱۰/۳۰ | پذیرش: ۱۳۹۸/۲/۲۳
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA


XML   English Abstract   Print



برگشت به فهرست مقالات برگشت به فهرست نسخه ها
Journal of Fasa University of Medical Sciences
Persian site map - English site map - Created in 0.06 seconds with 32 queries by YEKTAWEB 3961